İzmir

Sait Çıkrıkçı 10.03.2026 121

İzmir, 2001’in buz tutmuş gecesinden yükselen bir fısıltı... Kanatları kopmuş kelebeklerin güzelliğiyle yaralanan, sevdikleri ayıran ama içindeki güzel insanlara selam gönderen bir veda. Çünkü bazen en derin aşk, “artık sevmiyorum” diye üç kez söylenirken bile susmuyor; sadece mesafeye, alın yazısına, o götüren arabaya kızgın bir selam bırakıyor geride.

ne istedin benden söyle izmir
sen kopardın kanatlarımı
sende yaşar bütün sevdiklerim
ne istedin benden sen söyle
çok oldu denizinde seyredeli güneşini
konağında, ağacının gölgende az beklemedim izmir
* * *
sahi izmir
hala kızların gülüşleri yürek yakıyor,
hala erkeklerin gamzeleri öldürüyor mu?
hala yeşilin mavinle dost mu?
* * *
yok izmir yok
senin derdin çekilmez
bir bak kendine niçin içindeki insanlar gülmez
uzaklardaki dostundan erzurumdan sesleniyorum sana
denizin kıvrımından belli yaşlı izmirim benim
güneş bizde doğar sizde batar izmir
sen niçin başını kaldırmışsın havaya
bütün kelebekler güzeldir
ama bir hafta ömrü vardır izmir
* * *
senden tek isteğim izmir
içindeki güzel insanlara selam söyle
* * *
akşam hayat bulur yazın sokakların
denizinde, yeşilinde çiçek kokar ama
ama artık seni sevmiyorum izmir
hep ayırdın sevdiklerimden beni
izmir sana söylüyorum
artık seni sevmiyorum

Sait Çıkrıkçı - 01.02.2001 - 01:27:08