doğru bildiğim her şey yalanmış

kırdığın dağıttığın yetmez mi
üzdüğün parçaladığın topraklardan geçiyorsun
arkanda sararmış boynu bükük filizlere bak
kızılca gün batarken gölgeler hep uzarmış

kuru kuyular başında beklerken
çıkrığında dolanmış boş su kovası
tekrar gönderim umutlarımı ta dibine
kim bilir bir Yusuf karşına çıkarmış

soğudu toprak kımıldamaz artık yaprak
sardığın bedenlerde arama sıcak
başını koyduğun yastık olmuş taş
uykusuz geçen geceler yeniden başlamış

sonsuz ufuklarda daralmış hayatım
dört duvar olmuş toprakta bahtım
mazgallarım tıkanmış geçmez ahım
tırnaklarım arasına ruhun bulaşmış

mutluluk dediğin nedir ki? Uzaklarda
geçilecek engeller dolu tuzaklarla
sarılı bedenim, delinmiş mızraklarla
soğuyan kanım usulca toprağa ulaşmış

bu neyin yarası, hiç mi kurumaz
insan dediğine hiç mi güven olmaz
bu kadarı da kimseye yapılmaz
doğru bildiğim her şey yalanmış

soğudu mu bir kez bir daha ısınmaz
hiç bir şey artık beni bu kadar acıtmaz
sevda dediğin sadece garip bir açmaz
yolunda yürüdüğüm ruhum usanmış

Sait Çıkrıkçı - 29.07.2024